Van onze drie planten is wheatgrass de bekendste. Ook de meest beladen. Er zijn mensen die er al twintig jaar elke ochtend een glas van drinken en er niets anders bij nodig hebben, en er zijn mensen die het één keer geprobeerd hebben en het nooit meer aanraken.
Wij vinden dat wel iets zeggen over de plant. Wheatgrass smaakt naar wat het is: gras. Daar valt weinig aan te verzachten, en dat proberen we ook niet.
Wat wheatgrass is
Wheatgrass is de jonge scheut van de tarweplant, geoogst voordat de plant aren gaat vormen. Bij ons ongeveer acht tot tien dagen na het zaaien, als het gras een centimeter of tien tot vijftien staat en nog helder groen is.
Belangrijk om te weten: dit is gras, geen graan. De korrel waar de tarwe uiteindelijk uit zou groeien, is er op dit moment nog niet. Wheatgrass wordt daarom vaak als glutenvrij beschouwd — al hangt dat af van de kweekwijze en het oogstmoment, en is kruisbesmetting met de zaadhuid nooit helemaal uit te sluiten. Heb je coeliakie, overleg dan met je arts voordat je begint.
Waar wheatgrass om bekend staat
Het eerste dat opvalt is de kleur. Wheatgrasssap is dieper groen dan onze andere twee shots, en dat groen is chlorofyl. Het is de stof waarmee planten licht omzetten in energie, en wheatgrass zit er vol mee — het is letterlijk het enige wat dat plantje op dat moment aan het doen is.
Rond wheatgrass hangt sinds de jaren zeventig een flinke wolk aan beloftes. Je vindt online claims over ontgiften, bloed, energie en van alles daartussenin, vaak gebaseerd op één ouder onderzoek of op de gelijkenis tussen het chlorofylmolecuul en hemoglobine.
Wij doen daar niet aan mee. Chlorofyl is een fascinerende stof en er wordt serieus onderzoek naar gedaan, maar dat onderzoek staat nog lang niet waar de marketing al is. We vertellen liever wat er in de fles zit.
Waarom vers geperst iets anders is dan poeder
De meeste wheatgrass die je in Nederland tegenkomt is poeder. Dat wordt gemaakt door het gras te drogen en te malen. Praktisch, lang houdbaar, en met een lange schaduw: drogen is warmte, en warmte doet iets met een plant.
Wij persen het verse gras koud en vriezen het binnen twintig minuten in. Geen drogen, geen malen, geen water om het poeder weer drinkbaar te maken. Wat je in de fles hebt, is het sap zoals het uit de pers kwam.
Dat merk je vooral aan de smaak. Vers wheatgrasssap is zoeter en frisser dan poeder, dat vaak een muffe, hooiachtige ondertoon heeft. Het is nog steeds gras. Maar het is gras op zijn best.
Van bak naar fles
- Kweken. Acht tot tien dagen, zonder bestrijdingsmiddelen.
- Persen. Koud en langzaam. Gras is vezelrijk, dus dit is de traagste pers van de drie.
- Afvullen. Direct in de fles van 30 ml.
- Invriezen. Binnen twintig minuten na het persen.
Drink wheatgrass het liefst nog goed koud. Op kamertemperatuur komt de grasachtige toon sterker naar voren; ijskoud is hij een stuk frisser. Veel mensen drinken hem in één keer en spoelen na met water — dat is geen zwaktebod, dat is gewoon hoe je een shot drinkt.
Gemeten, niet aangenomen
Ook hier laten we onze eigen shots onafhankelijk analyseren. Dat is bij wheatgrass misschien nog wel belangrijker dan bij de andere twee, juist omdat er zoveel losse cijfers over deze plant rondzwerven. Getallen uit Amerikaans onderzoek uit 1980 zeggen niets over wat er vandaag in Alkmaar uit onze pers komt.
Wat gemeten is, communiceren we. Wat niet gemeten is, laten we weg.
Voor wie is dit shot?
Wheatgrass zit tussen erwt en broccoli in. Uitgesprokener dan erwt, minder scherp dan broccoli, en met een smaak die je meteen herkent.
Ken je wheatgrass al van poeder of van een sapbar, dan is dit het shot waarbij het verschil met vers persen het duidelijkst is. En ken je het nog niet: koud drinken, in één keer, en oordelen na de derde keer in plaats van na de eerste.
